vernarbing

Vernarbing is het proces waarbij beschadigd weefsel wordt vervangen door stevig, minder soepel bindweefsel: een litteken. Dit gebeurt niet alleen aan de huid, maar ook inwendig, bijvoorbeeld in de longen, de lever of het hart, wanneer cellen daar herhaaldelijk beschadigd raken door ontsteking of ziekte. Het littekenweefsel kan de functie van het orgaan beperken, omdat het minder goed samentrekt, uitrekt of stoffen doorlaat dan gezond weefsel. Bij aandoeningen als longfibrose of levercirrose is vernarbing een centraal kenmerk van de ziekte en de reden dat het orgaan geleidelijk slechter gaat werken. Het woord komt daarom regelmatig voor bij de beschrijving van progressieve, ongeneeslijke aandoeningen.