augmentatietherapie

Augmentatietherapie is een behandeling waarbij een stof die het lichaam zelf onvoldoende aanmaakt, van buitenaf wordt toegediend, meestal via een infuus. Een bekend voorbeeld is de behandeling van alfa-1-antitrypsinedeficiëntie, een erfelijke aandoening waarbij een tekort aan het eiwit alfa-1-antitrypsine op termijn longschade veroorzaakt. Door regelmatig extra eiwit toe te dienen, kan de verdere achteruitgang van de longen worden afgeremd, al geneest de behandeling de onderliggende aandoening niet. Augmentatietherapie is dus geen genezing maar een manier om de gevolgen van een tekort te beperken. Het woord komt voor bij verschillende zeldzame, ongeneeslijke aandoeningen waarbij een lichaamseigen stof structureel ontbreekt.